Παναγιώτα Δαμιανού: παραδοτέο 2

«Πόσο πληρώνει ο εργαζόμενος για την υγεία του;
Η Κύπρος ανάμεσα στα ευρωπαϊκά μοντέλα»
Στηθοσκόπιο και οικονομικά δεδομένα
Γιατρός και ασθενής

«Τι αποκαλύπτουν οι αριθμοί για το πόσο και πώς– επενδύει κάθε χώρα στην υγεία των πολιτών της.»

Από το 2,65% της Κύπρου μέχρι το 14,6% της Γερμανίας, η Ευρώπη αποκαλύπτει ένα μωσαϊκό από συστήματα υγείας που δύσκολα θυμίζουν ενιαία ή κοινή πολιτική. Οι χρηματοδοτήσεις αλλάζουν δραματικά από χώρα σε χώρα και μαζί αλλάζει και το τι προσφέρει τελικά κάθε σύστημα στους πολίτες του. Η Κύπρος και η Ελλάδα κινούνται σε μικτά μοντέλα με συνδυασμό κρατικής χρηματοδότησης και εισφορών, η Γερμανία και η Αυστρία στηρίζονται στο κλασικό Bismarck μοντέλο με ισχυρές εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών, ενώ η Ισπανία και η Ιταλία λειτουργούν με πλήρως κρατικοποιημένα Beveridge συστήματα. Ανάμεσά τους, η Γαλλία ακολουθεί μια ενδιάμεση διαδρομή, παντρεύοντας δημόσια κάλυψη με σχεδόν καθολική ιδιωτική ασφάλιση.

Αυτές οι δομικές διαφορές δεν μένουν στα χαρτιά· αποτυπώνονται καθαρά όταν δει κανείς το πρώτο διάγραμμα, μια μικρή ακτινογραφία του «σκληρού πυρήνα» της υγείας: τους νοσηλευτές και τις διαθέσιμες κλίνες. Η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Γερμανία και Αυστρία κινούνται σε επίπεδα που θυμίζουν γερά θεμέλια – πολυάριθμο προσωπικό, επαρκείς υποδομές, συστήματα που αντέχουν την πίεση. Αντίθετα, η Κύπρος και η Ελλάδα εμφανίζουν δείκτες που φανερώνουν ένα πιο ευάλωτο περιβάλλον, με λιγότερους νοσηλευτές και περιορισμένες κλίνες ανά 1.000 κατοίκους.

«Τρεις δείκτες, μία εικόνα: ποια συστήματα αντέχουν και ποια πιέζονται;»

Το ποσοστό του ΑΕΠ που κατευθύνεται στην υγεία, η κατά κεφαλή δαπάνη και ο βαθμός δημόσιας χρηματοδότησης συνθέτουν μια εικόνα που δύσκολα χωρά σε εύκολες συγκρίσεις. Χώρες που επενδύουν συστηματικά και με ισχυρό δημόσιο ρόλο όπως η Γερμανία και η Αυστρία καταφέρνουν να κρατούν τα συστήματα υγείας τους ψηλά σε δείκτες στελέχωσης και υποδομών. Άλλες, που μεταφέρουν μεγαλύτερο βάρος στους πολίτες ή περιορίζουν την κρατική συμμετοχή, βλέπουν τις δυνατότητες των συστημάτων τους να ασφυκτιούν. Κάπου στη μέση βρίσκεται η Κύπρος – ούτε από τις πιο υποχρηματοδοτημένες ούτε από τις πιο γενναιόδωρες χώρες. Μια θέση που εξηγεί πολλές από τις καθημερινές εμπειρίες των ασθενών: καθυστερήσεις, πίεση στο προσωπικό, ελλείψεις· εμπειρίες που σπάνια αναδεικνύονται, αλλά καθορίζουν την πραγματική ποιότητα της φροντίδας.

Μέσα από το τελευταίο γράφημα μπορούμε να δούμε πόσο διαφορετικά κινούνται οι ευρωπαϊκές χώρες όταν μιλάμε για συνολική δαπάνη υγείας μέσα στον χρόνο. Η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία εμφανίζουν σταθερή και εντυπωσιακή άνοδο χρόνο με τον χρόνο, επιβεβαιώνοντας ότι επενδύουν συστηματικά σε ένα σύστημα που θέλουν να παραμείνει δυνατό και ανθεκτικό. Την ίδια στιγμή, η Κύπρος και η Ελλάδα ανεβαίνουν μεν, αλλά σε πολύ χαμηλότερα μεγέθη, κάτι που φανερώνει πιο περιορισμένες δυνατότητες και μικρότερη οικονομική “πνοή” για τις υπηρεσίες υγείας. Το μήνυμα του πίνακα είναι σαφές: όταν η επένδυση υγείας αυξάνεται σταθερά, το σύστημα κρατιέται όρθιο· όταν μένει χαμηλά, οι αδυναμίες συσσωρεύονται και γίνονται αισθητές στους πολίτες στην καθημερινότητά τους.

Γιατρός και ασθενής

Κοιτώντας τα στοιχεία δίπλα-δίπλα, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει τις σιωπηλές αποστάσεις που μεγαλώνουν ανάμεσα στα συστήματα υγείας της Ευρώπης. Άλλες χώρες δείχνουν να “χτίζουν” πάνω στην προδιαγεγραμμένη πορεία τους, ενώ άλλες μένουν έρμαιες των περιορισμών τους. Οι διαφορές δεν φωνάζουν· απλώς φαίνονται.

Στο τέλος, οι αριθμοί αφήνουν μια εικόνα που δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις. Άλλες χώρες κινούνται με σταθερό βηματισμό, άλλες παλεύουν να κρατήσουν ισορροπία. Και κάπου ανάμεσά τους, οι πολίτες βιώνουν τις συνέπειες επιλογών που φαίνεται πως δεν είναι ίδιες για όλους.

Κοιτώντας συνολικά τα στοιχεία, γίνεται φανερό ότι η εικόνα της υγείας στην Ευρώπη διαμορφώνεται από μικρές και μεγάλες επιλογές που συχνά δεν συζητιούνται ανοιχτά. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν συστήματα που προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στις ανάγκες και στις δυνατότητές τους, άλλοτε ενισχυμένα και άλλοτε πιο εύθραυστα. Και όσο οι διαφορές συνεχίζουν να διευρύνονται, τόσο περισσότερο δείχνει να κρίνεται στην πράξη το τι σημαίνει για κάθε χώρα να επενδύει ή να μην επενδύει στην υγεία των ανθρώπων της.

Πηγές & Σύνδεσμοι

Εθνικά συστήματα υγείας

OECD

Eurostat

WHO

Εθνικές Στατιστικές Αρχές